Melek Kalpli Ayı Oğlum

Senin her bir tüyünü, kocaman melek kalbini çok seviyorum.

Seni çok ama çok seviyorum, kocaman çocuğum.

O sağ yanağında bir noktayı kaşıdığımdaki dudağını çekip diş gösteriyor gibi yapmanın hastasıyım mesela.

Ya da bebeklikten beri kalça displazisinden mütevellit hafif yamuk yürümenin.

İlk kar gördüğündeki mutluluğun mesela. Her kar yağdığında deliler gibi koştuğun o her bir anın.

Karpuz kabuğunu oymanın,
Tek bir ekmek kırıntısı için canını verecek gibi davranmanın,
Bir kilo salatalığı çalıp bitirmenin,
Salatanın dibinin hastası olmanın,
Ben uyanana kadar asla uyanmamanın,

Her nasıl anlıyorsan nefesimden uyandığımı anlamanın. (Bu anlamda tek ama tek canlısın)

Sustum. Ölmüşsün gibi yazıyorum. Onu fark ettim.

Daha dur.

Hep çok seveceğim seni.

İyi ki hala benimlesin.

İyi ki bu hayattaki en uzun eşlikçim,

En büyük sırdaşım,

En çok sevenimsin.

İyi ki gözümün içine bakıyorsun.

İyi ki bir sürü şey paylaştık.

İyi ki en mutlu anlarıma da, en dibe battığım, sonra ayağımı en dibe vurup hızla yukarı çıktığım anlarıma da şahit oldun.

Gün geldi; oyunlar oynadık, benim kahkahalarıma senin havlamaların karıştı.

Gün geldi; vücudum acıya acıya ağlarken gözyaşlarımı sildin.

Bana kıymet verdin. Benim kendime verdiğimden bile daha fazla belki de.

Varlığın bahar gibi benim melek kalpli ayı oğlum.

Varlığın bir bahar sabahı, henüz insanlar uyanmamışken, pencereyi açıp mis gibi ağaç, toprak kokusunu içine çekip kuşların seslerini dinlerken hafif bir serinlik hissetmek gibi.

Tatlı, kendini hissettiren ve kalpten gülümseten...

Her türlü, sonsuz iyi gelen...

Hayvan çocuk sahibi olmak insan çocuk sahibi olmaktan daha kolay görünse de daha zordur aslında. Çünkü hiçbir insan anne, insan çocuğunun kendinden önce yaşlanıp öldüğüne şahit olmaz, bu acıyı bu şekilde yaşamaz. İnsan çocuğu gözlerinin önünde yaşlanmaz misal.

Son sözüm de: Satın almayın, sahiplenin. Onlar mal değil, can zira.