PATİLERİN MOTORCU DOSTU (moto_pati)
‘sokak hayvanlari adina, motorumla türki̇ye yollarinda…’
Merhaba pati sever arkadaşlar;
Güzel bir 22 Haziran sabahı Zonguldak’ta gözlerimi açmışım dünyaya… İlkokul, ortaokul, liseyi Zonguldak’ta okuyup üniversiteyi Trabzon’da bitirdim. Karadeniz Teknik Üniversitesi Beden Eğitimi Öğretmenliği bölümünden mezun olup, biraz öğretmenlik yaptıktan sonra eskrim antrenörlüğüyle hayatıma devam etme kararı aldım. Evliyim ve bu projedeki en büyük destekçim eşim. Zonguldak ilinin şirin ilçesi olan Karadeniz Ereğli’de yaşamaktayım. ‘Denizin mavisi, ormanın yeşili, güneşin sarısının orijinal renkleri dünyada sadece Karadeniz Ereğli’sinde vardır. Burayı görmeden ölmek, öbür dünyaya eksik gitmektir.’ der Belediye Başkanımız Sayın Halil Posbıyık. Gerçekten de öyledir Karadeniz Ereğli.
Sizlerin de tahmin edeceği üzere hayvanseverim ve motosiklet tutkunuyum.
Benim serüvenimin başlangıcı biraz farklı, 2018 yılıydı Eskrim salonumuzun kapısına bir sokak köpeği geldi. Şimdilerde üzülerek anlatıyorum ama bizler ilk başta küçük sporcularımız korkar diye onu kapımızda istemedik. Biz kovduk o geldi. İyi ki de geldi. Bana; hayata farklı bir pencereden bakmayı öğretti. Hikâye işte o an başladı.
Antrenman arasında mola verince bir baktık sporcularımız ondan korkmak yerine kapıda onu seviyorlar, onunla oynuyorlar. Ertesi gün mamalar geldi, su kapları hazırlandı, ismini de sporcularımız koydu. “Çilli “. Evet, adı Çilli’ ydi kendi gibi. Bizler de bakımlarını yaptırdık. O artık kulübümüzün maskotuydu. Madem dedik Çilli bu kadar çok sevildi hemen Kdz. Ereğli Gönülden Hayvanseverler Derneğiyle iletişime geçelim, onlarda sporcu ve velilerimize sokak hayvanları hakkında bilgiler versinler. Çok ta iyi yapmışız güzel bir seminer oldu ve bize demesinler mi “sizin Çilli hamile, çok yakında doğum yapar. ” Oysa biz Çilli’ yi iyi besliyoruz ondan kilo almıştır, diye düşünmüştük. Hemen sporcularımızla bir kulübe yaptık. Ertesi hafta Çilli’ nin dokuz yavrusu oldu. Dokuz tatlı yavru. Artık sporcularım antrenmanlara bir saat önce geliyor, Çilli ve yavrularını seviyor bir saat geç gidiyorlardı.
Cumartesi -Pazar günleri bizler çift antrenman yaparız ve iki antrenman arası yemek sonrası beyin fırtınası ya da bilgi yarışmaları yaparak vakti değerlendiririz. Bir cumartesi günü yine çocuklarla beyin fırtınası yaparken çocuklardan bir öneri geldi. ”Pazar günleri yarım gün bir yerlerde çalışalım kazandığımız paralarla sokak hayvanlarına yardım edelim” dediler.
Bu benim çok hoşuma gitmişti çünkü çocuklar ailelerinden aldıkları harçlıklarla değil, alın teriyle kazandıkları paralarla bir şeyler yapmak istemişlerdi. Bunu araştırdık ama 18 yaşının altında olmaları çalışmalarını engelledi. Bu seferde çocuklardan ‘‘ koç biz mama alalım sizde motosikletinizle gezerken sokak hayvanlarına dağıtın ‘ fikri çıktı. Ve projenin ilk temelleri o an atılmıştı.
Ben yine Kdz. Ereğli Gönülden Hayvanseverler Derneği ile bir toplantı yaptım. Onlarla projeyi olgunlaştırdık. Onlar olmasa bu kadar güzel, anlamlı ve faydalı bir proje olmazdı. Kdz. Ereğli Belediye Başkanımız Sayın Halil Posbıyık’ a sunduk oda destek verince Temmuz 2019 da Sevgi Barış Dostluk Festivali kapsamında projenin startını Kaymakamımız, Belediye Başkanımız ve hayvanseverlerle verdik.
2019 yılındaki proje inanılmaz olumlu geçince, 2020 yaz mevsiminde projemin ikinci etabı için bir daha yolla koyuldum. Umarım 2021 de sizlerin destekleriyle gitmedik il, ilçe bırakmayacağım. Yine binlerce can doyurup yüzlerce hayvanseverle buluşacağım.
Projeme Ulu Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk’ün ebedi istirahatgahı olan Anıtkabir’ den başladım. Ve Sinop’tan Adana’ya, Ardahan’dan İzmir’e birçok ile ulaştım. Bu yolculukta iki şehrin arasında kalmış sokak hayvanlarını besleyip, şehir merkezlerindeki hayvanseverlerle buluşup etkinlikler yaptık. Bu bazen kermes oldu, bazen barınak boyama, bazen de besleme… Bazen çadırda kaldım, bazen otelde, bazen de misafirhanelerde… Bazen yağmur yağdı üstüme, bazen rüzgâr esti gürledi, bazen de güneş altında kavruldum. Bazen yemeğimi kendim yaptım kamp tenceremde, bazen geçiştirdim çay kahve ile...
Yoruldum mu? Asla. Pişman oldum mu? Asla. İki yılda, doğudan batıya, kuzeyden güneye yaklaşık 24 bin kilometre, 42 şehir, 65 ilçe… Keyifle, mutlulukla, gururla…
Ülkemizin dört bir yanında muhteşem kalpli insanlarla tanıştım. Yaz kış demeden 7 gün 24 saat kalbi sokaktaki canlar için atan kahramanlar. Onların yaptıkları okyanus ise benimki sadece bir damlaydı. Aslında hepsi aynıydı, sadece isimleri ve meslekleri farklı. Bazen Belediye Başkanı bazen Vali bazen de ev hanımı ya da öğrenci…
Amacım sokaktaki canlar için farkındalık yaratmak ve hayvanseverlerin bir nebze olsun yanlarında olmak. Sadece onlarla dertleşmek bile motivasyon kaynağı olabiliyor. Biliyorsunuz sokak hayvanları konusunda ülkemizde birçok kötü olay gündemde ama benim hedefim sokaktaki canlar için yapılan bir sürü olumlu çalışmaları ön plana çıkartmak… Her zaman olduğu gibi eminim iyilikler paylaşıldıkça çoğalacaktır.
Yaptıklarımı proje instagramım @moto_pati den paylaşıyorum ki belki bir insana daha sokak hayvanları konusunda bilgi verebilirim. Ya da bir kişiye daha örnek olabilirim diye. Bazen de mama destekçilerim bana instagram üzerinden ulaşabiliyorlar. Onlardan kilometrelerce uzaktaki bir canı destekleriyle doyurabiliyorlar.
Sizlerle bu serüvenimi paylaşacak olmaktan inanılmaz heyecan duyuyorum. Bir sonraki yazımda yolculuğumuz başlayacak. Anıtkabir, Ankara Motosiklet Festivali ve Bolu’da yaşadıklarım. Sinop’ta neler oluyor? Samsun’da sokak canları için nasıl para kazandım ve Fatsa’daki tek kişilik ordu kim?
Bol patili güzel günler
Barış BAHADIR
