Bir Hayaldir Sadece
Bir hayaldir sadece yaşadığımız hayatın yaşanılır hallerini düşlemek. Hedefler koyarak değil, hayaller düşleyerek yaşamak gerek… Nelere gücünün yeteceğini, ne kadarını başarabileceğini bilmek.
Evet, dostlar biliyorsunuz uzun zamandır bu köşemde ‘Sokak Hayvanları Adına, Motorumla Türkiye Yollarında…’ adlı projem kapsamında yaptığım Türkiye turumu, yaşadıklarımı, gördüklerimi, tanıştığım muhteşem insanları sizlere aktarıyorum. Bu yazımda turum hakkında genel bir değerlendirme yapıp, Edirne’yi sizlere anlatacağım. Hazırsanız başlayalım.
Uzun kilometreler yaptım dostlar. Çok uzun kilometreler. Bu uzun kilometreler boyunca birçok sevimli ama terk edilmiş canları besledim. Bazen yaralarına merhem olmaya çalıştım; bazen karınlarını doyurmaya; ama hep sevdim onları hem de çok.
Bazen bir nehrin kenarında durdum. Balık olmayı hayal ettim. Nehrin beni nereye götüreceğini, hangi maceralara sürükleyeceğini düşledim. Bazen bir dağ yamacına oturup kuş olmayı hayal ettim. Zirveye kadar uçup, kendimi koca dağın yamacından aşağıya bıraktım. Rüzgârla girdiğim kavganın beni hangi diyarlara savuracağını düşledim. Bazen de sokaklarda terkedilmiş bir köpek olmayı hayal ettim. Benimle karşılaşan bir köpek. Acaba benim maceram onun gözünden nasıl yorumlanırdı.
Benim hayallerim yollar, sevimli can dostlar ve onlara gönül vermiş kahraman insanlardan oluşuyor. Onlarla daha güzel, daha yaşanılabilir bir dünya hayal ediyorum. Her yol yeni bir hayal kurduruyor bana.
Bu maceramda dünyayı değiştiremezdim biliyordum, ama hayatına dokunabildiğim can dostların dünyasını değiştirebildim. Onlar için atılacak adımlar, yapılacak yollar asla bitmeyecekti benim için. Tanıştığım her hayvansever kahraman, bana güç verdi. Hepsine sonsuz teşekkür ediyorum.
Yolculuğumda öğrendiğim şey hep aynı…
BU BİR AŞK.
Ve bu aşkın yaşı yok, mesleği şehri yok.
Kadını, erkeği yok.
Bu öyle bir aşk ki; yazı da yok kışı da.
Evet, böyle bir aşka tutulmuş, kalbi sokaktaki canlar daha rahat yaşasın diye atan kahraman ordusu ile tanışmak üzere rotamı Edirne’ye çevirdim. Trakya’ nın en büyük şehirlerinden olan Edirne, Osmanlıya uzun yıllar başkentlik yapmıştır. Camileri, yağlı güreşleri ve birçok yemek kültürü ile turizm açısından da önemli bir şehrimizdir. Bir El Bin Nefes Derneği ile iletişime geçtim ve hemen bir organizasyon yaptık. Edirne’nin en çok sokak hayvanı bulunan noktalarını beraber gezip beslemeler yapmayı planladık. Ben de buluşma saatine kadar şehri gezme fırsatı buldum.
Edirne’yi sanırım herkes az çok bilir. Selimiye Cami önlerinde derneğin başkanı Sayın Yağmur Islattı hanımefendi ile buluştuk. Tanışma ve küçük bir sohbetten sonra besleme alanına, derneğin birçok gönüllüsü ile ilerledik. Ben diyeyim yüz, siz deyin iki yüz. İnanın abartmıyorum. Büyük bir alanda bakım bekleyen canlar. Evet derneğin çabaları harika, buraya canlar için içme suyu gelmiş, besleme kapları oluşturulmuş ama sonuçta onların gücü bu kadarına yetmiş. Biraz yerel yönetimler destek verse bu derneğin üstesinden gelemeyeceği hiçbir zorluk yok. Onarı gönülden tebrik ediyorum. Gençler bu işe sahip çıkmış ama biraz destek onları çok rahatlatacak.
Canlarla buluşma vakti. İşte ben bu kalabalık buluşmalardan mutluluk duyuyorum. Karşımda yaklaşık iki yüz civarı bizleri görünce gözleri mutlulukla gülen sevimli patiler. Sevinç gösterilerini anlatmaya kelimelerim yetmiyor.
Şebnem ve Serkan Dağ çifti de bizlere katılıyorlar ve cezaevi mevkiine geliyoruz. En az elliye yakında burada dostla buluşup, besleme yapıyoruz. Tabi ben bir kere gelip su damlası kadar fayda sağlıyorum onlara, ama onlar haftanın her günü; yaz kış besleme, bakım, tedavi; yani kısacası yaşamları için gerekli ne varsa üstlenmişler. Enerjileri hiç bitmesin ve gülen yüzleri hiç solmasın.
Ben yine yollarda olacağım. İşte bu kahraman insanlara biraz destek vermek için, ben yine yollarda olacağım işte bu sevimli dostlarımızın gözlerindeki mutluluğu görmek için ve evet işte ben yine yollarda olacağım hayal ettiğim dünyaya ulaşmak için.
Bol patili güzel günler dostlar.
