Neresinden Tutsam Elimde Kalıyor

Bir deyim var: “Neresinden tutsam elimde kalıyor.” İşte sanırım durumumuz maalesef tam olarak böyle.

Gün geçmiyor ki aklıma düşen bir konuyu biraz irdelediğimde hep aynı yere gelmeyeyim. Galiba bu doğal bir sonuç olsa da ben alışmakta, kabullenmekte zorlanıyorum.

Kendine para kazandırmayan hiçbir şeye sıcak bakmayan bir toplum olmaya başladığımızdan olacak, her şey dönüşüyor. Para kazandırmayacak ama bir yandan da yapılması gereken, yani en azından çıkan sesleri bastırmak ya da bir başka deyişle toplumun bir kesiminin “gazını almak” için yapılması gereken işleri de öteleyip duruyoruz.

“Biz” diyorum, çünkü hiçbirimiz bu toplumun dışında, üstünde, altında falan değiliz. Biz, hepimiz bu toplumun tam ortasında ve bu toplumu oluşturan dinamiklerin bir parçasıyız.

Yılan hikâyesine dönen şu “Hayvan Hakları Yasası”ndan söz ettiğimi tahmin etmeniz zor olmamıştır.

Hani şu her sene çıkacak olan ama bir türlü çıkamayan, çıksa bile içeriğinin hayvanlara ya da onların yaşam haklarına katkı sağlamaktan çok, bu konuda bastırıp duran “hayvansever!”lerin gazını almaktan öte bir şey amaçlamadığını anladığımız yasa.

On yılı aşkın süredir dillere pelesenk olan ama bir türlü çıkmayan yasa için son olarak 3 Şubat’ta açıklama yapan AKP Grup Başkanvekili Özlem Zengin, hayvan hakları düzenlemesinin iki hafta içinde Meclis’te olacağını söyledi. Sonuç???

Meclis komisyonunda hayvan haklarıyla ilgili tartışmalar yapılırken bir vekil “Taleplerin hepsini birden geçiremeyiz ama bir görevimiz de toplumun bu konudaki gazını almak.” diyor, başka bir vekil de “Gaz alınca ters de tepebilir.” diyor. Oysa orada bizim için bulunan vekillerin bizim gazımızı almak yerine sesimizi ve taleplerimizi duymalarını, görevleri olan işlere odaklanmalarını tercih ederdik.

İş öyle bir noktaya geldi ki artık kimsenin bir şeylerin düzeleceğine, yoluna gireceğine inancı kalmadı.

Bilirsiniz, aslında olumsuz şeyler düşünmekten, yazmaktan pek hoşlanmam. Bilirim ki olumsuz düşüncelerle olumlu sonuçlar beklemek mümkün değildir.

Umuyorum, umuyorum, umuyorum...