Biraz Dertleşelim

Merhaba sevgili dostlar,

Bir yılı daha geride bırakmamıza kısacık bir zaman kalmışken biraz dertleşelim istedim... Hani biz sürekli insan, doğa, hayvan, saygı falan diyoruz ya... İnsanlar olarak geçen bir yılda neleri ardımızda bırakmışız, yine neleri unutmuşuz, şöyle bir bakalım, bir hatırlayalım istedim... Zaten ülke gündemi malum... Gündemde maalesef genellikle ya bir kadın cinayeti ya bir tecavüz ya da en kötüsünden akıl almaz bir çocuk tacizi oluyor. Gerçekten her şey bu kadar kötü mü, yoksa özellikle son yıllarda hemen herkes elindeki telefonla gönüllü muhabirlik yapabildiği, bir de üstüne yine o telefonla bu haberleri kamuyla paylaşabildiği için mi bu kadar çok sarsılıyoruz? Yani aslında hep böyleydi de biz mi duymuyorduk acaba?

Gerçi öyle olsa da bu durum bizim kahrolmamızı engellemiyor... Gerçekler değişmiyor... Zihniyetler gelişmiyor; aksine günden güne bir kara deliğin içine çekiliyor gibiyiz... Sanki karanlık bir güç, planlı bir şekilde en önemli yaşamsal gücümüzü, yani umudumuzu çekip alıyor bizden...

Şimdi şöyle bir hafızamızı tazeleyelim, hatırlayalım şu geçen bir yılı... Türkiye Kadın Dernekleri Federasyonu’nun 2022 yılının kasım ayına kadarki dönemi kapsayan verilerine göre daha 11 Kasım’a kadar olan sürede 327 kadın erkekler tarafından öldürülmüş. Ayrıca geride kalan yılda 209 çocuk istismar edilmiş, 36 çocuk öldürülmüş, 26 kadın tecavüze uğramış. Tabii bunlar resmî, yani adliyeye yansımış vaka sayıları... Üstelik sadece yılın ilk dokuz ayında gerçekleşmiş vakalar... Öte yandan tüm bu olayların mağdurlarını birer “sayı” olarak anıyor olmak ayrıca içimi acıtıyor. Bu noktada aklıma Nietzsche’nin felsefesinin temelini oluşturan şu düşünce geliyor: Kişinin coşkun enerjisini sömüren her türlü öğretinin, toplumsal olarak ne kadar geçerli olursa olsun sorgulanması, yani “hayatın olumlanması”... Acaba gerçekten de doğru mu söylüyor?

Tabii hayvanlar âleminde de durumun iç açıcı olmadığını tahmin edersiniz. Türkiye’de son bir yılda 1 milyar hayvanın yaşam hakkı gasp edildi ve 22 milyon hayvan işkence gördü... Her zamanki gibi yani... Hayvan Hakları İzleme Komitesi’nin raporunda yer alan bilgilere göre “en az” 22 milyon 735 bin 267 hayvan işkenceye maruz bırakıldı. İşkence olarak tanımlanan hak ihlalleri ise hayvan deneyleri; hayvan toplama sırasında uygulanan fiziksel ve psikolojik şiddet; ateşli silahla yaralama; yakma; kulak kesme; köpek ve horoz dövüştürme; darp; kesici ve delici aletlerle saldırılar; arabanın arkasına bağlayıp sürükleme; tecavüz; taşla ezme; kafa kesme; deri yüzme; pati delerek zincir takma ve dövme şeklinde gerçekleşti.

Gelelim geçen bir yılda doğayla olan kavgamıza. Yine neler yapmışız, hatırlayalım: Ortahisar’a doğal gaz götürmek için Kapadokya’yı yıkmaya başlamışız, Muğla’nın yüzde 59’unu maden aramaya açmışız... Çimento fabrikasından kıyıların sermaye güçleri tarafından yağmalanmasına, Akbelen’in termik santrale kurban edilmesinden Datça’nın yat limanına açılmasına kadar epeyce icraat var... Altın madeni projesi için 300 binin üzerinde ağacı kesen ve ruhsatı yenilenmeyince bölgeyi terk eden Alamos Gold’dan geriye ağaçları kesilmiş bir Kaz Dağları kaldığını da unutmayalım...

Şimdi diyebilirsiniz ki “Biz bunları zaten biliyoruz, niye tekrar hatırlatıp canımızı sıkıyorsun?” Haklısınız da en başta dedim ya, dertleşmek istedim diye... Şimdi de diyorum ki “Bir şey yapmalı.” Peki, ne yapmalı? Bir kere anlamamız gerekiyor ki doğru kullanılmayan her şey zamanla bozulmaya, kirlenmeye, eskimeye ve yavaş yavaş yok olmaya mahkûmdur. Biz göremeyecek olsak da gelecek nesillere yeşil, sağlıklı, daha yaşanabilir bir dünya bırakmak için kolları bugünden sıvamamız gerekiyor. Aksi takdirde türümüz galaktik yolculuklara çıkmak, yani bu gezegeni bir şekilde terk etmek zorunda kalacak; çünkü bu böyle gitmiyor...

Her şeyin güzel olacağı bir yeni yıl ve dünya umuduyla...