Bir Yıldız Kaydı

Yazımın başlığına bakıp hayatını kaybeden bir şarkıcıdan ya da film yıldızından söz edeceğimi sanmayın sakın...

Bazı yıldızlar vardır ki ne denli göz kamaştırıcı olduklarını fark edebilmek için onlara bakmanız, daha da önemlisi onları görmeniz gerekir.

Kendisini gören gözleri ve duyan kulakları hep çok mutlu etmiş, kendi ilkeleriyle yaşamış, “Ben bunları yapmazsam konuşmaya da hakkım olmaz.” diyerek inandığı yolda ardına bakmadan yürümüş bir yıldız o.

Evet, o Prof. Dr. Orhan Kural...

Türk gezi kitabı yazarı, yüksek mühendis, gezgin ve aktivist. Orta öğrenimini Kadıköy Maarif Koleji’nde tamamladıktan sonra 1968-1969 yılında girdiği İTÜ Maden Fakültesinden Haziran 1972’de maden mühendisi olarak mezun olmuş. Sonrasında da çalışmış, çalışmış, çalışmış...

Sayısız öğrenci yetiştirmiş, 50 bin saat konferans vermiş; ki bu muhtemelen bir dünya rekoru.

Hep söyleyecek anlamlı sözleri olmuş. Kurtaracak “can”ları olmuş...

Ve henüz hayattayken bir video çekerek vasiyetini açıklamış.

Şöyle demiş büyük hoca:

“Yaşarken bu videoyu çektim. Bugüne kadar insanları üzdümse özür dilerim. Vatandaşlık görevimi yapmaya çalıştım. Sizlere daha iyi bir dünya bırakmaya çalıştım. Çocuklarınızın daha iyi yaşamasına çalıştım. Adaletli, daha yaşanabilir bir dünya yaratmak için elimden geleni yapmaya çalıştım. Bu arada özellikle beni çok üzen Cengiz Kuzu’yu hiçbir zaman affetmedim. Burada da açıklamak istiyorum. Lütfen gayretli insanları engellemeyin. Onların hevesini kırmayın, Cengiz Kuzu’nun yaptığı gibi. Vasiyetimi gayet muntazam bir şekilde hazırladım, resmiyete koydum. En önemli isteklerimden biri, kamu yararına bu kadar çalışarak oluşturduğum Türkiye Gezginler Derneği’nin yaşaması. Kurduğum Gezi Evi’nin devam etmesi. Bir beton yığınıyken tarihî ev hâline getirdiğim Ahırkapı’daki binamızın, konsolosluk olarak hizmet vermesi bakımından, fonksiyonuna devam etmesi. Aynı zamanda tek ağaçla alıp koru hâline getirdiğim Fener Köyü’ndeki çiftliğin de devam etmesi yönünde kızımdan istekte bulundum. Ayrıca yazılı olarak bildirdim. Bu arada vasiyetimde yazdım: 9 yılı bölüm başkanı olarak 44 yıl İTÜ Maden Mühendisliği bölümünde hizmet verdim. Bu öğrencilerimi çok sevdim. Onlarla ortak çalıştım. Onlara bir burs imkânı sağlıyorum. Orhan Kural Bursu yapılacaktır. Bu konuda Yurt Madenciliğini Geliştirme Vakfı’na belli bir para bıraktım.

Gelelim son olarak cenazeme. Annem, babam ve kardeşimin yattığı, hazır olan Zincirlikuyu’daki mezarıma kaldırılacağım. Cenazenin Zincirlikuyu Camii’nden kaldırılmasını istiyorum. Çünkü diğer camilerde trafik sıkışıklığı oluyor; orası park bakımından daha rahat. Cenazeme kesinlikle kürk giyenler, bilmiyorum yaz mı olacak kış mı olacak ama, ve faal avcılar gelmesinler, istemiyorum kesinlikle. Özellikle hayvan ticareti yapanlar gelmesinler. Cenazemde bir tane bile canlı çiçek istemiyorum. Belediye başkanları dahil yollamasınlar. Onun yerine eğitim kurumlarına bağışta bulunsunlar. ÇEKÜL Vakfı aracılığıyla ağaç diktirirlerse daha da sevinirim. Hayatım boyunca kitaplarımın dışında sembolüm tahta kediler oldu. Onları da beraberinizde getirirseniz cenazeme renklilik katarsınız. Eğer size hediye ettiysem lütfen beraberinizde getirin.

Mümkün olacak mı bilmiyorum; vasiyetimde de yazdım, eğer mümkünse organlarımı hem kadavra olarak hem de kullanılması için hediye ediyorum. Bu yazılı olarak bildirildi, çünkü yazılı olması gerekiyor. En çok merak ettiğim şey, daima arkamdan ne yazılacağı oldu. Basın ne yazacak, insanlar ne konuşacak, hep merak ettim. Herhâlde şu anda o yapılıyordur diye düşünüyorum. Sizlere sağlıklı, nice mutlu coğrafyalarda uyanabileceğiniz, başarı dolu bir dünya diliyorum. Sevgiyle kalın.”

Yolun ışık olsun hocam...