Beraber Yolculuk

Çok şey yazdım bugüne kadar, hatta yerel bir gazetenin köşe yazarı olmak ayrı bir enerji gerektirse de, en severek yaptığım işlerin başında gelir yazmak. Ama hep insan faktörüdür konu başlıklarım. Bugün ise farklı bir kulvara geçip, kulaç atıyorum. Sanıyorum en hak edenlere...

Yaşamın bir bütün olduğu idrak ettirilen şanslı çocuklardandım. Ailem, hep genişleyen bir nüfusla çoğalırdı. Sokaktaki kediler, köpekler, illaki bir tabak rızklarıyla bize eşlik ederlerdi. Onlar için hep bir tabak yemek ve temiz bir kap su olmazsa olmazlarımızdı. Hatta bir keresinde akşam yemeğe gelecek konuklara ikram edilecek peynirli börekler, misafir yerine sokaktaki dostlarımıza tarafımdan ikram edildiğinde, annemin hoşgörü yüklü yüzü hep aklımdadır.

Böyle büyüdük ve büyütüldük. Farkında olmadan , " farkındalık " yaratan insanlardı, o zamanki mahalle sakinleri. Hep beraber yaşardık.

Ve bugün zaten bahçenin olmazsa olmazı sokağımızın müdavim kedileri ve hatta komşumuzun köpeği ve... En tuhaf geleni (belki) yedi tane kara kaplumbağam. Bakmayın siz Osman Hamdi'nin " Kaplumbağa Terbiyecisi" tablosuna. O bir hiciv eser ve dünya resim sanatına armağan edilmiş (bana göre) bir başyapıt. Ama... Onlar kim ve nasıl varlıklar?

Çeşitli zamanlarda buldum onları, hatta bir iki tanesi bahçemde sırtlarında kabuklarıyla yaşama katıldı. Mucize gibi.

Bilir misiniz, her sabah şükrederek uyanmanın güzelliğini? Ya da veranda kapısının önünde, geceyi paspasın üzerinde geçiren, akşamdan kalan bir kediyi doyurmanın hallerini? Ve nihayetinde, benim ayak seslerimi hisseden, yedi irili, ufaklı kaplumbağamın, beni gördüklerinde veranda merdivenlerini çıkma çabalarını? İşte mutluluk bu…

Neyi yaşarsak yaşayalım, ya da nelere eksik kaldığımıza hayıflanırsak hayıflanalım, yaşam biz görsek de, görmesek de mucizesini sunuyor. Görmek ise, bakmaktan öte bir şey.

İnsan tabiatı yaşamdan çok şey bekliyoruz, peki biz ne veriyoruz? Veya başka bir tabirle, alış verişimiz adil mi?

Çevremizdeki hiç bir canlının fazla bir şeye ihtiyacı yok aslında. Bir tabak yemek, temiz bir kap su ve sevgi. Evet, sevgi... Dünyanın en dokunulmaması gereken, tertemiz bir yürekte çoğalan ve hatta dünyayı alt- üst etmesi gereken duygusu. O zaman düşünün? Biz bu döngünün neresindeyiz?

Nice sevgili minik dostlarımızla beraber yolculuklarımıza...

Hep sevgiyle